باید واقعیت را گفت تا فردا روزی که مخاطب‌مان خودش با عین مطلب روبرو شد، ما را دور از انصاف نبیند و از ما رو نگیرد. خدا را هم خوش نمی‌آید برای خوش‌آمد این و آن یا هر مسئله دیگری، حق را نگوییم.

عزیزی دو مطلب راجع به آخرین ساخته آقای حاتمی‌کیا به بنده گفت که بد ندیدم اینجا هم بیاید. اولینش راجع به زنان بود. اینکه وجه غالب زنان رزمندگان مدافع حرم، حامی و مشوق آنان برای این کار بوده و هستند. خانواده‌های این افراد به‌گرمی پشت و پناه این مردان و خانواده آنان هستند. حتی دخترانی در اطراف ما هستند که خواهان مردان شهادت‌طلب مدافع حرم هستند و گفته‌اند تنها اینگونه افراد را برای ازدواج پیشنهاد بدهید. واقعیت این است که وجه غالب این رزمندگان چنین خانواده‌هایی دارند که در فیلم مخالف این مطلب دیده شد. البته می‌توان بر حاتمی‌کیا خرده نگرفت بابت استفاده از این تصویر برای نشان دادن موج مخالفتی که در کشور هست، اما مگر این مخالفت غالب مردم است که از آن‌سوی ماجرا حتی خبری هم نیست؟

نکته دوم زنان داعشی است. اگر واقعیت زنان داعشی به تصویر کشیده شود، برخی مسائل حل می‌شود. واقعیت آن است که این زنان، از قلب اروپا و امریکا برای فحشا و تفریح نیامده‌اند. چنین کالایی در دیار خودشان یافتنی است و نیازی به چنین مخاطراتی نیست. آنان در فقر معنویت، از سر اعتقاد و نیاز به معنویت است که فریب تشبه به حق دواعش را خورده و از عمل جهاد نکاح راضی و خرسندند. مصاحبه‌هایی نیز از این زنان موجود است که مؤید این مطلب است. در به وقت شام این مسئله تقریباً خوب بیان شده بود. زنی را دیدیم که با اعتقاد راسخ، از گذشته فاسدش کنده بود و می‌خواست با انتحار، آینده‌اش را روشن کند. هرچند در ظاهر خبری از جهاد نکاح نبود.

مطلب نهایی که فیلم ادعایی در مورد آن نداشت، ظاهرسازی شخص ابوبکر البغدادی بود. این‌چنین رایج است که او و داعشیان به اهل‌بیت علیهم‌السلام بی‌احترامی می‌کنند. این را بگذارید در کنار ادامه نام ابوبکر البغدادی الحسینی الهاشمی القرشی و این تناقض را حل کنید. آنان قریشی و علوی بودن خلیفه اسلامی را با این نامگذاری پذیرفته‌اند، اگرچه این پوششی بیش نیست و تخریب مزار منتسب به اهل‌بیت علیهم‌السلام نقض این مطلب است. درواقع آنان نیز دانسته‌اند که باید پرچم را به نام حضرات بلند کنند و مانند بسیاری از قیام‌های تاریخ، سرآخر به نام خود مصادره کنند. به این‌ها کاری ندارم. تنها حرف این است که واقعیت را تا جای ممکن، با رعایت انصاف بگوییم.