سوژه‌ای سخت، به‌روز، پرمدعی و منتقددار که رفتن به سراغش از هر کسی برنمی‌آید. حاتمی‌کیا زحمت بسیاری برای نمایش دردهایش متقبل می‌شود. برای نخستین بار جبهه‌های گوناگون معارض دولت سوریه، بر پردۀ سینمای ایران آمد. فیلم پاسخی به این پرسش است که مسئلۀ ایرانیان و نوع انسان با تفکر داعشی چیست و مقابله با آن چه لزومی دارد.
مرزگذاری میان جبهه‌های گوناگون اشرار حمله‌ور به سوریه، از خوبی‌های فیلم است. با تعلیق‌ها و تصمیم‌های نفس‌گیرش مخاطب میخ‌کوب می‌شود و با جامعیت و ساده‌سازی مفاهیمش تفسیر سیاسی روز را می‌آموزاند. نگاه فراملی فیلم، ملیت و وطن را نیز شامل می‌شود و ضرورت دفاع در برابر توحش عریان اسلام‌هراسی را به‌خوبی تذکر می‌دهد. به وقت شام درس‌های دشوار سیاسی را به‌سادگی آموزش داد، حد جدیدی از هنر فیلمسازی در ایران را بر جای گذاشت و با بیان روشن و هنرمندانۀ خود مخاطبان فیلمش را تا آن‌سوی مرزهای کشور گسترده کرد.